Dengue made me so emotional, I think.
After a week na naka-bonding sina mama ana papa sa bahay, ayoko na bumalik ng Manila. True! Gusto ko na magresign and magstay na lang sa Laguna so lagi ko silang kasama. Pero syempre di pwede yun, I have to work para magsupport sa sarili and sa family. That’s what we call sacrifice!
Ang hirap. For 2 weeks nasanay ako na kasama ko lagi sina mama and papa ng whole day. Sabay sabay kakain, sisimba, punta sa kung saan. Pero ngayon, mag-isa na lang ulit ako dito sa dorm, sobrang nakakapanibago and I just wanted to wallow the whole day. But that’s my life.
I guess yung pagkaka-dengue ko is a blessing in disguise na din. Kasama ko sina mama ng matagal-tagal, kasama ko sila nung nag-strike si Ondoy. Kahit no-show no-pay ako sa work, kahit ang hirap hirap na inumin ng mga gamot, kahit pasa-pasa na ko sa mga turok, super happy pa din ako na nag-spent ako ng matagal tagal sa bahay kasama sina mama at papa.
Thank you sa mosquito na nagbigay sakin ng dengue. =)
